gold

طلای اصل معمولاً دارای شماره‌هایی روی بدنه است که با قرار دادن یک ممیز بین دو عدد اول و آخر، درصد خلوص آن را نشان می‌دهد (مثلاً 750 برای 18 عیار). طلاهای بسیار قدیمی ممکن است فاقد این کدها باشند. به رنگ یکنواخت و عدم وجود لکه یا تغییر رنگ توجه کنید. در سکه‌ها، وضوح نقوش، نظم کنگره‌های دور سکه و کیفیت بسته‌بندی (وکیوم) نشانه‌های مهمی از اصالت هستند.

تشخیص سکه بانکی از غیربانکی و اصل از تقلبی:

• وزن دقیق: سکه‌های بانکی وزن دقیقی دارند (مثلاً تمام سکه 8.133 گرم). تفاوت قابل توجه در وزن، نشانه تقلبی بودن است.
• زنگ و طنین: سکه‌های اصل هنگام برخورد با سطح سخت، صدایی زنگ‌دار، تیز و ممتد تولید می‌کنند. سکه‌های تقلبی صدای بم و خفه دارند.
• کیفیت ضرب و نقوش: نقوش و نوشته‌ها در سکه‌های بانکی بسیار واضح، دقیق و بدون هرگونه ناهمواری یا ساییدگی غیرطبیعی هستند.
• گردش نور (درخشش): سکه اصل در زیر نور، درخشش یکنواخت و طبیعی دارد که با تغییر زاویه کمی تغییر می‌کند. سکه‌های تقلبی ممکن است درخشش مات یا غیرعادی داشته باشند.
• ضخامت و قطر: ابعاد سکه‌های بانکی (قطر و ضخامت) کاملاً استاندارد و یکنواخت است. عدم تطابق با این استانداردها نشانه تقلبی بودن است.
• جرم حجمی (چگالی): طلای خالص چگالی بالایی دارد. سکه‌های تقلبی که از فلزات ارزان‌تر ساخته شده‌اند، چگالی کمتری دارند. این تست تخصصی‌تر است.
• بسته‌بندی (وکیوم): سکه‌های بانکی در بسته‌بندی‌های امن و استاندارد با هولوگرام و مشخصات دقیق عرضه می‌شوند. بسته‌بندی نامرغوب یا مخدوش، نشانه مشکوک بودن است.

طلا خاصیت مغناطیسی ندارد و به آهن‌ربا نمی‌چسبد. اگر قطعه طلا جذب آهن‌ربا شد، قطعاً تقلبی است. البته نچسبیدن آن به تنهایی اصالت را تضمین نمی‌کند، زیرا برخی فلزات تقلبی نیز غیرمغناطیسی هستند.

اگر یک سکه اصل را از فاصله کم روی یک سطح فلزی صاف رها کنید، صدای زنگ‌دار، تیز و ممتدی تولید می‌کند. سکه‌های تقلبی معمولاً صدای بم، کوتاه و خفه‌ای دارند.

این روش دقیق‌ترین راه تشخیص است که توسط طلافروشان استفاده می‌شود. طلا را روی سنگ محک می‌کشند تا ردی از آن باقی بماند. سپس با ریختن اسیدهای مخصوص عیارسنجی (تیزاب) روی این رد، از روی واکنش شیمیایی (یا عدم واکنش) عیار دقیق طلا مشخص می‌شود. این کار نیازمند تخصص و تجربه است و انجام آن توسط افراد عادی توصیه نمی‌شود.

طلا به غیر از رنگ زرد طبیعی خود، می‌تواند در رنگ‌های متنوعی ظاهر شود که حاصل ترکیب آن با فلزات مختلف است. این فلزات آلیاژی نه تنها رنگ طلا را تغییر می‌دهند، بلکه بر خواص فیزیکی آن مانند دوام و مقاومت در برابر کدر شدن نیز تأثیر می‌گذارند.

• طلای زرد: آلیاژی از طلای خالص با نقره و مس. رایج‌ترین رنگ.
• طلای سفید: آلیاژی از طلای خالص با فلزات سفید مانند نقره، پلاتین، پالادیوم یا نیکل. معمولاً با لایه‌ای از رودیوم آبکاری می‌شود.
• طلای رزگلد/صورتی/قرمز: از آلیاژ طلای خالص و مس به دست می‌آید. هرچه مس بیشتر باشد، رنگ قرمزتر می‌شود.
• طلای سبز: آلیاژ طلا با نقره، مس، روی و گاهی کادمیوم یا نیکل. ممکن است با گذر زمان کدر شود.
• طلای بنفش: آلیاژ طلای زرد و آلومینیوم. ساخت آن پیچیده است.
• طلای خاکستری/طوسی: آلیاژ طلای زرد با پالادیوم (یا مس، منگنز، نقره برای کاهش هزینه).
• طلای آبی: ترکیب طلا با گالیم یا ایندیم. یکی از کمیاب‌ترین رنگ‌ها.
• طلای سیاه: معمولاً طلا با مس و سولفید پتاسیم ترکیب می‌شود یا از روش‌های اکسیداسیون استفاده می‌گردد.

نکته مهم: تنوع رنگی طلا عمدتاً جنبه زیبایی‌شناختی دارد و بر قیمت اصلی طلا (که بر اساس عیار و وزن طلای خالص تعیین می‌شود) تأثیری نمی‌گذارد.